Van Langstuig
@Jack, Ik ben ongelooflijk blij met je uiedtbreige reactie. Dit blog schreef ik om het aan te kaarten. Hoe het is, voor anderen, maar ook voor mezelf. In Israebl werkte ik voor de Irgoen Olei Holland als cof6rdinator en als hoofdredacteur van het blad Aleh, ik was heel nauw betrokken bij zowel de eerste als de tweede generatie holocaust survivors. Ik heb vaak gesproken met de sociaalwerkers, de beleidmakers, de regeerders en de regenten' om te bepalen wat voor activiteiten we konden ontwikkelen om het leed van al deze mensen te verzachten, een beetje verstrooiing organiseren. Even heel kort door de bocht, mij werd uitgelegd dat de tweede generatie vaak fuck up's zijn. Dat is nogal confronterend als ik naar mijn eigen stommelen en struikelen kijk. Mijn blog is een plek waar ik elke dag even met mezelf aan de slag' ben. Even kijken, waar ben ik, wat wil ik, wat zit me dwars en waar droom ik van. Dit natuurlijk uit gebrek met een echte' gesprekspartner. Maar wat wil je, na 13 lange jaren moet je weer opnieuw beginnen, ook met je vriendenkring opbouwen. En ik weet wel dat veel mensen vaak tegen me geschreeuwd hebben hier: Jezzebel! Houd op, heb het er niet over!' Maar voor mij is het enige dat telt dat ik het boeltje bij elkaar houd. En hier kan ik het nog eens teruglezen, dan begrijp ik het beter, mezelf. Gisteren lunchte ik met een mooie vriendin uit Jeruzalem, zij heeft geen psychologische achtergrond, maar ze kent de problematiek als historica van de goegemeente als geen ander. En ze vroeg zich af of ik geholpen zou zijn met een of andere subsidie die werkelijk bedoeld is voor mensen zoals ik, de kinderen van. Maar dat is wat ik haar probeerde uit te leggen en ze zelf ook heel snel begreep, ik heb daar niet zo'n zin in, dat etiket. Ze gaf me een andere oplossing, tegelijkertijd misschien een opening voor een mooi interview, er eens over praten met iemand die dat ook heeft, dat naakt willen zijn, op het exhibitionistische af, zoals Ischa Meijer dat had, ook hij komt uit zo'n gezin waar na Het Grote Leed, bijna geen ruimte was voor de kinderen als individu. Dat was bij ons thuis ook zo, mijn broer en mijn zus (allebei jonger) dealen er op hun eigen manier mee. En ik ook, en ik heb niet zo'n zin om op mijn (bijna) 42-ste een jas aan te trekken, die ik nooit eerder wilde. Ik doe het op mijn eigen manier. Al die hokjes, ze passen me nooit precies. Wat je zegt over dat er meestal thuis niet veel over de oorlog werd gesproken is waar, wellicht meer in Nederland dan in Israebl. In Israebl waren er alweer zoveel oorlogen overheen gegaan, dat er wel over gesproken werd, maar niemand echt geefnteresseerd is (behalve voor politieke doeleinden) en er maar heel weinig geluisterd wordt. Mijn ervaring met veel mensen die dik in de tachtig zijn, was dat ze heel graag wilden vertellen, als er iemand wilde luisteren. Dat deed ik vaak, ik begreep ze goed. Als ik dat aan mijn eigen moeder wel eens vertelde, over de telefoon kon ik horen hoe ze me miste, want wie had zij om haar verhaal aan te vertellen? Mijn broer en mijn zus zijn gebrouilleerd met mijn ouders na een moeilijke jeugd'. Ah man, het is soms zo treurig. Niet voor niets ook dat ik zo mijn best heb gedaan toen ik terugkwam om opnieuw de band met mijn ouders aan te halen. Ik laat ze niet los, nooit. Ik houd van ze. Ook van die Bosnische vrouw en die ingepakte koffer herken ik. Tijdens de eerste Golf Oorlog heb ik samen met mijn moeder gehamsterd, zeep, kaarsen, you name it, jaren later zaten we nog steeds met die shit'. Totdat ze eindelijk moedig genoeg was om het weg te gooien. Ik ben blij dat jouw ouders een beetje hulp hebben gekregen van een psychiater. Ik heb het vaak tegen mijn moeder gezegd: Misschien moet je eens praten met iemand die er verstand van heeft?' Ze is e9e9n keer gegaan voor een intake. Maar daarna wilde ze niet meer. Ze werd er zo droevig van en de psychologe wilde over vroeger praten, daar hadden haar huilbuien van vandaag (soms zat ze uren huilend op de bank) niets mee te maken, vond zij. Ook zegt ze vaak: Ik ben 67, dat is de aard van het beestje, dat verander je niet meer.' Daar heeft ze op een bepaalde manier wel gellijk in, maar ik denk dat het fijn voor haar zou zijn als bepaalde dingen op hun plek zouden vallen. Ze wil het niet, dan houdt het op en roeien we met de riemen die we hebben, zo goed en zo kwaad als het gaat. De verstandhouding van mij met mijn ouders wordt steeds beter. We zijn het opnieuw aan het leren hoe dat moet als je samen familie' bent. Ik ben erg blij met die kans. Jack, echt veel dank, het is fijn om het er over te hebben.
